Mostrando entradas con la etiqueta leizebe. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta leizebe. Mostrar todas las entradas

2015/08/02

Leizebe

Santi, Oskar, Martin


Este sábado pasamos cerca del árbol de Galarregi: el aliento rencoroso de la cueva lo retuerce más y más cada día. La sima de Leizebe se encontraba un poco más abajo en la ladera. No tardamos en descubrir que se trataba de una grieta vertical fraccionada por estrecheces. Nada más superar las primeras dificultades, la cueva se alargó hacia el abismo, un pequeño pozo que acababa en una ventana sin cortinas y con vistas al intestino del monte. El siguiente era un pozazo, algo feo, pero pozazo. El problema, com siempre, es que Galarregi pervierte hasta la fisura más esperanzadora. La sima acaba en un tobogán en caída libre de 40x40 (¿), y ya sabemos que bajar, todo baja, pero subir…

El miércoles, un escuadrón suicida (Javi, Gotzon, Mariano, Martín) decidió a las 4 de la tarde encontrar y topografíar en 3D la cueva de Atxurkulu. Después de dos horas de zarzas y pintura rosa, dimos con ella. La exploración fue dudosa y los puntos de topo primerizos, pero, al menos, quedó claro que nuestra patología espeleológica ha ido empeorando con el tiempo. El sábado vivimos esa misma falta de cordura. “¿Por qué nos mandan a desequipar si esto no acaba?”. Estaba clarísimo. La cueva solamente “necesitaba” un retoque de cirugía de choque y un toque de magia. Ah, los exploradores más activos habían tirado la toalla, pero los “amigos” de la espeleología juramos –en la base del pozo– volver allí y perseguir el viento de punta. A la vuelta, yumareados los pozos, pasadas las últimas estrecheces, no sonábamos tan firmes y seguros. Santi sólo se reía. ¡Oskar y yo teníamos medio claro que queríamos volver!

A menudo, nuestra condición patológica/espeleológica nos impide recordar los traumas subterráneos y apenas necesitamos un par de días para volver a las mismas cavidades que tanto nos han hecho sufrir. Aquí sentado recuerdo la brisilla del fondo de Leizebe. El aliento era fétido, sí, pero bien ventilado... bueno, no era tan fétido, uno podía acostumbrarse... qué digo, ¡ese aliento olía a rosas!

2015/07/12

LEIZEBE II.


Urte bat ta erdi geroago...



Urtarrila 2.014ean joan giñen berriz Leizebe ikustera. Uste zan galtzerdi bat zela 35m.trokoa, baina Oskar, gure lehendakaria, lortu zuen euri azpitik ikustea zulo txiki bat (10 cm.)

Beste aldean... Beltza, eta uste genuen 20 m.troko potzua zela

Atzo, mailua, zinzela eta muskuloekin, egin zuten 10 cm.trotik zuloa, 100 cm.ko eukitera. Eta 20 m.trokoa putzue pasa dela 100 m.era?? edo gehiago

42 m. bajatu ondoren eskeita gelditu giñen soka barik, 20 metro faltan erlezaraiño

Ba gaude -100 m. HARUNTZ....



2014/04/05

G-40 Urtezarro - The Patakabra Men

Part: Oier, Unai

Gehienbat asteburu "light" edo "ez Galarregi" bat edukitzeko asmoz, talde nagusia Aurtenerrota eta Eperzulora (Oma)-ra joan den bitartean; Unai eta Oier Urtezarro famatua esploratzera joan gara. Sekula jeitsi gabe zegoen. Zergatik? Sarreran ez duelako airerik. Baina leza bat leza bat da, eta printzipianteon ekipatzeko gogoa handia. Hiru lau aipamenetan laburbilduko genuke "mini-espedizio" mañanero hau, gehiegi luzatu gabe:


-->Belaustegiko baserriko jabearekin egon gara. Leizebe aldeari nola deitzen dioten galdetu diogu, eta esan digu Leijabe edo Leijebe dela (Iñubija estiloko "j" soinuarekin). Leije bizkaieraz (Leia euskera batuan) "rocío" da. Euskera batuan, lekua Leiabe deitzen da. Hor poto aldean, ez omen du sekula eguzkiak jotzen eta izotza egiten omen du goizean. Hau da, Leijabe-ren erderazko tradukzioa "La Vaguada del Rocío Mañanero" da. Jo jo jo...

-->Urtezarrora heltzeko baso-pista ezin aurkituta ibili gara eta goizeko lehenengo 2 orduak basoan pasa ditugu belar artean 3 petate eta maza batekin "prospekzioa" egiten. Arrazoia: Iñubija aldeko karst-aren propiedade elektromagnetikoek Unaien GPS-a desorientatu dute.

-->Zabalik eta "Lista para Bajar" zegoen Urtezarro ez zegoen hain "lista para bajar".  Beste ordubete inguru bota dugu kaka, basa, eta harriak kentzen. Harrijasotzaile praktikak egin ditugu. Arrazoia: ez dugu erderaz ondo ulertzen eta "cueva desobstruida" hitzak euskeraz literalmente nahi du esan "50 kilo harri eta kaka falta da kentzeko".

--> 17 metroko putzua garbi bajatzeko instalatu duela pentsatu du Unaiek, baina ia behean zegoela rozatu egiten zuen sokak eta Oierrek desbiatu egin behar izan du. Arrazoia: ez da gure kulpa, leza bizirik dago eta estutu egin da ez zuelako nahi gu bajatzea.

-->4 monty-zulo egiten bateria eta erdi gastatu dugu. Arrazoia: Unaiek taladratzen duenean bateriak amotinatu egiten dira.

Leizea barrutik 17 metroko arrakala bat zen, eta meandroaren alde batera "paso de hombros" bat zuen, eta beste aldera "paso de hombres" bat. Biak ez zihoazen inora, gure ustez.

Broma guzti hauetaz aparte, serio hizketan orain; esan behar dugu 17 metro sakoneratan leza itxi egin zaigun arren, leza bat norberak ekipatzearen sentsazioa ezin hobea dela eta "zapatu light" hau ondo pasatzearen gustoarekin amaitu dugula, eta inportanteena, umore askoz!

ADESeko espeleologoak desobstrukzio teknika berriak probatzen

Oraindik ez dakigu zertarako eraman dugun maza... Mesié Mazó. Jo jo jo

2014/01/25

Ades X-Treme!

Part: Idoia, Oskar, Gotzon, Antua, Josu, Unai

Ez dago Ciclogénesis explosiva edo borrasca-rik Ades-eko explorazioak geldituko dituenik. Buruan, egia esan, "tronada" ederra eduki behar da jausten zegoen zaparradarekin mendian gora lar artean hasteko. Seguruaski, hori pentsatuko zuen gaur goizean Belaustegi baserriko semeak, bere baserri aurretik gu pasatzen ikusi gaituenean; buzo, txubaskero eta aterkinekin.

Galarregiko leizearen beste aldea izan behar den Leizebe inguruetara joan gara, hango leizeek duten haizea ikustera eta Galarregirekin konexio posibleak aztertzera mendiaren hemengo aldetik. 

Antuak, alias "El Frances Furtivo",-k eraman gaitu horra mendi aldera.

Hasteko, Antuak aurkitutako leiza bat ikustera joan gara. Ia ia kolmatatua dago, baina haizetxo batek irtetzen dio harri artetik. Agian interesgarria izango litzateke desobstrukzio bat (edo basatzobstrukzio bat) egitea. Egun horretan bakoitzak duen "harrikadaren" arabera...

Gero Leizebe-ko koba ezagunera joan gara. Zulo ederra basoan. Espektakularra. Bazen sasoia speleon bista alegratzeko halako arkupe ederrekin. Baina hasi bezain laister amaitzen da. Karameloa eman eta kendu. Antuak zeramika zati bat ikusi du, batek badaki... Katalogorako informazioa hartu eta fuera.

Gero Belaustegiko deitutako leiza bietara joan gara (gero Leizebekoak deituko direnak). Unai eta Gotzon beheko leizean hasi dira eta Oskar eta Josu goiko leizean.

Idoia kanpoan geratu da 10 kilometrotatik distingidu daitekeen aterkin kolorin batekin. 4 bat ordu egin ditu basoan geldirik euritan zain kriston penurian. Eskerrak medikuak esan zion "paseitos suaves por el bosque" egin behar zituela ze bestela... Etxean geldirik egon ezin daitekeen beste bat.

"Belaustegi Behekoa"ren sarrera Unaiek ikusi duenean, burukomina, hotzadardara, telelea eta dena batera etorri zaio. Hori gauza EStua! Hori bai airea dauka. Intento bat
egin dio baina keba. Ukondoa rehabilitatzen dago Unai, Galarregin hartu zuen zartakotik. Sartu ahala hasi zaio ukondoa berriro kexaka. Gotzon sartu denean arnesa kendu behar izan du, eta konturatu da Unaiek ezingo duela.

Goiko leizan, "Belaustegi Goikoan", Oskarrek eta Josuk ekipatu dute sarrerako putzua. Eta azkenean hara sartu gara laurok. Eta topoa egin dugu eta leizea amaitu zaigu. Arrakala estu batetik haize piloa doa, baina beheko beste leizera. Eta Modern Talking gora, Brother Talking behera (ze Josu ez da isildu koba guztian, sonidolokalizazioan laguntzeko edo...), Aco-Jornos pixkat putzu berriren bat ekipatzen eta Mariquitas gora eta Paketes behera; kobaren Barruan zegoen Euri Zaparradari eustea lortu dugu!

Kanpoan, Idoia BarreSterretxea guri barrez, pena ematen genuen eta...

Beste leizara, "Belaustegi Behekoa"ra, Oskar eta Josu sartu dira gero. Eta gero Gotzon sartu da txokolate bero bat hartu eta gero. Barruan Estua eta Euria. Heldu dira fondora, eta kanporantzakoan (denak gogoz zeuden) Oskarrek bentana bat ikusi du airearekin, eta beste aldean 20mko putzu zabal bat. Kontinuazioa! Hori bai, pin pan pun.

Baina halako ordutan, halako hotzarekin eta halako euriarekin, Mongolia-raino jarraituko bazuen ere berdin berdin joango ginen etxera.

Nahikoa egin dugu. Udan, euririk ez dagoenean, etorriko gara berriro.

Cast: https://docs.google.com/document/d/17JTvhk9ksCz3rDog9ZKfuPmyoR86peBVBtf5suaP40o/edit?usp=sharing