Damazuloko basa-gizonak

180825: Martin U, Santi, Gotzon, Unai, Oier.

Talde bittan banatuta, lehelengo hirurak Atxarrera juan diraz Martiñen azken aurkikuntzak begiratzera. Azken bixok, barriz, Damazulon Antuanek eta Gotzonek topautako zulo puzkarira, “haize asko” ei zekana, “sarrerako iria mobitzeraiñok”.

Bertara juan gara, eta imajinatzen genduana: sarrerako irak mobidu bez; eta lekura juan garanian (Salisbury eta Ojeda gelen arteko Katazulo Adhesibua), zulotxuan haizia bai, baiña ez despeinatzeko beste. Geologiaren adiskide bihurtu gara (zehazki, sedimentologiaren maitale lizunak) eta hasi dogu biharra. Gero kalkulau dogunez, bertan 4 ordu ta erdi inguru jardun dogu; guztira 60-70 balde lokatz, buztin, hare eta kolada etara doguz Ojeda gelara; biharra ez da konplikaua, baiña bai astuna, buztiñian pegauta gelditzen zaralako. Hori bai, gauza ona: hotzitzeko aukerarik be ez dago.

Lehelengo 3,5 orduetan gure esfortzuak repartiduta egon dira: zuluan sakontzia, baiña batez be zuluan sakondu ahal izateko inguru guztia libratzia. Behiñ bihar hori eginda, koladak eta tarteko sedimentuak kentzen sakondu ahal izan dogu, eta orduan sorpresia: hormia barruraka jauzten hasi da; ordutik aurrera zulua haunditzeko biharra asko erreztu da, eta horregaittik egon gara hainbeste denpora. Halan be, azkenian fisikuak fallau dau: gogua egon arren, hainbesteko “hondeamakiña” biharran ostian besuak ez zeben erantzuten. Halan laga dogu ba: 0,35x0,35 zmtako leihatilla bat, tamaiñu respetableko galerixa beherakari batera emoten dabena, beste sumideruen morfologixakua; Stonehenge izena ipiñi detsagu. Halan be, haize korrientia ez dator galerixatik gora, ez bada eze bertan ikusten dan laminadore batetik, zeharka, norabidia mantenduta. Biharra dago, baiña lekuak interesa daka duda barik. Hurrengo datorrena, ez ahaztu: bidoia soka bikin, atxurra, palia, mallua eta guante luze onak ekarri. Komentatzen egon gara, baitta, argazki edo bide ikusgarri batuk egitteko lekua izan leikela (horko lokatz-festiak badakalako bere alde fotogeniko ederra be...).

Damazulo meets Salisbury

Adrenaline shoot at the Gates of Salisbury

180818: Idoia, Oskar F, Oier.

Damazulo (Ispaster). We’ve followed our patient and delicate work of Wednesday, and finally we’ve entered the Gates of Salisbury, name of the new sector that we offer to our friends (Simone, Gotzon and Antua) that happen to be far away this day.

In fact, we have got first into a little block site, followed by a large hall (Salisbury Hall, 15m wide x 20 m long) with a very curious shape: it seems to have been a natural dam during long time, with very thick layers of diverse materials (gravel, sand, silt), where water has recently found a way to filter to lower levels. Thus, Salisbury Hall have several sinkholes and its floor has collapsed in two places, which are separated by a high laminator, representing the former level of the strates, nearly up to the height of the ceiling (flat, as typical in long lasting water-filled galleries). In Salisbury Hall, we have identified two possible ways of descent to a lower level: in one of them a rope is needed (5-10 m), and the other is a meander, which we haven’t tried to get through, in order to respect some nice strates. We have identified some points that can be escalated, if necessary. Finally, (...) in a plateau, thas has taken us to a chasm, not difficult to descend, where we have seen clearly a lower level with a river bed, not active right now but that evidently is so in rain time; next day’s exploration will surely pursue in this point.

First view (plant)

In the second collapse site of Salisbury Hall we have tracked the air current to a cat hole, which after 15 slippering meters has taken us to another hall, not as large as Salisbury, but quite big too: we have named it Ojeda Hall, as by then we were totally muddy, and eager to cleanse. Same configuration, two upper ways (one of them with air).

We’ll summarize saying that the air current we felt in the Gates seem to come from above; bad news. But the descending points worth to be explored anyway; the exploration is comfortable, and we’re above the Crazy River of the most large cave system of Lea-Artibai!

Lady of the Hole

Damazulo

180815: Gotzon, Antua, Oier.

IS-045 Damazulo (Ispaster). Aurreko egunetan identifikautako zulo puzkarixan aurrera segidu dogu, harrixak kentzen. Lau bat ordu jardun dogu bertan, txandaka; bihar astunena, egixa esan, beste bixak eruan dabe, ni neu pare bat ordu kokotan pasau dotelako, uzta ugarixakin gaiñera (Neobisium, Oxychillus, Ischyropsalis, Quaestus, Speonomus?, Troglohyphantes eta beste masma txikixak, Meta, Lithobius... hainbeste izan dira eze kontua galdu dotela; Carlosendako geratzen da laboratorixuan kontaketa zehatza egittia).

Desob biharrari buruz, emankorra izan da: espatula bihar kirurgikuari esker, jarduna amaitzian galeria txiki bat geratu da, azken estuasun bat nasaittu eta gero (hurrengo egunian, seguru) galeria praktikable batera pasatzen dana, begibistan doguna, eta kanporako haize korriente nabarmenakin. Interesa bikoiztu egitten dau, enkaje topografikua egittian: hain zuzen be, Abittara-Trakamaill eta Urgitxi sistemen arteko mugan egongo giñake, Rio Loco inguruan nere ustez. Hórrek kuebok ezagutzen dabena ondo jabetuko da esaten gabizenan garrantzixaz. Igual zapatu honetan bertan argittuko da gauzia.

Bestalde, Ipazterko tabernan, Urtzikin topau gara eta Gotzonek propuestia egin dau: (...)

Damazuluan (?) eta Abittagan

08-XII-27: Gotzon, Ane, Nikola eta Oier.

Batzuk joan gara prospektatzera Solartegane mendira (Izpazter) eta topatu dugu kobazulo hau, guretzat ezagutu gabe. Izango da VI-732 (Damazulo) GEVkoa? GEVa topatu gabe zegoen. Berriro bueltatu behar dugu, gaur argirik ez genuelako.

Beste hirurak Abittagara juan gara. Sarreran kartel informatibua ipiñi, eta lehelengo 250 metruetako pintturak garbitzen egon gara, ordu pare batian.