Mostrando entradas con la etiqueta abita. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta abita. Mostrar todas las entradas

2026/02/18

Abitarako luizia

Abitara (Amoroto). Duela bi egun egoniko luiziaren gunera joan gara, gertatu dena ikuskatzeko. Lehenik kontrako hegian gora joan gara, Iokogana, lekuaren panoramika bat ikusteko. Ostean, Abitarako etxeetara jaitsi eta luiziaren gorengo punturaino igo gara.

Ondorioa: isuriak ez du interes espeleologikorik. Learen meandroak inguratutako mendi-muturraren material nagusia tupa iragazgaitza da. Inguru horretan azken hileetan egiten ari diren baso-lanetan, mendi bizkarraren gainean, ur-baltsa bat egin da, 15 m luze x 3 m zabal x 1,5 m sakon (=67,5 m3), herenegun ertz bat higatu eta bat-batean hustu dena. Beherako bidean, ur/buztinak hegian goitik beherako ildo nabarmena laga du, Abitarara igotzeko bidearen zati bat azpian hartuz eta errepidea lokatzez betez. Hor gelditu da luizia, beheko oinezko bidera eta ibaira iritsi barik.

Luizia eragin duen fenomenoak, beraz, ez du interes espeleologiko handirik. Bai ordea, bertara iristen ari ginela inguruan behatutako beste zenbait gauza:
    • IS-042 Trakamail (barruan presa duena). Harlanduzko fatxadaren ezker-goiko ertzean, 15 bat l/stako jarioa. Bideoan jasota.
    • IS-043 Abitara III. Atzo, aurretik pasatzean, errepidetik bertatik urjauzi bat ikusten zen, arbola artean. Gaur bertaratu garenean, ingurua lehor aurkitu dugu, baina ura isuri izanaren zeinu argiekin (argazkian jasoa). Hau ezohikoa omen da, zulo honetatik normalean ez baita urik ateratzen.
    • Isuria gertatu den lekuan bertan (539177 4798673 100), harlanduzko arketa, ur-kondukzioaren elementuekin. Altuerarengatik, Tellerijeko ur-ekarrerarekin lotua dela esango nuke.

2023/08/13

Abitaran, dibulgazioan

Irudixa: Casto Zabala, 1881

 230806: Tomas, Oier.

Eki geologia zale gaztia aspaldi gurekin etortzeko gogoz zebixala eta, bere aitta Fel-ekin batera Abitarara eruan dogu - Zubiburuko kuebia hiru bidar bisittau eta gero, pentsau dogu leku ikusgarri hau erakusteko sasoia zala. Sarrerako galerixa nagusixa ikusi eta gero, katazulo eta laberinto dosis pixkat emon detsegu, emoziñua gehitze aldera. Barruan oso ondo ibilli gara, bertaraiñok allegatzeko sasixekin burruketan baiño hobeto!

2020/02/13

ABITTAGANE


Partaideak: Antua, Xabi, Idurre, Oskar eta Urtzi.

Aurreko astean Bolunburu baserriko  Rafak Urtziri, beraiek umeak zirela askotan sartzen ziren kobazuloa erakutzi eta otsailak 1ean  esandako 5ak sartu gimen.sarreratik 15metrora estutasun batetik lurra errez kendu eta zutik jartzen garen gela antzeko batera heldu gara, bertan kobak 2 norabide hartzen ditu, guk eskumakoa hartu eta beste 30metro eginda belaunak arte kubritzen duen 2 putzura heldu gara, beraiek pasatu eta koba handitu egiten da, horman Rafak eta lagunak egiñiko grabatu batzuk aurkitzen ditugu .Koba zikin samarra bada ere inguru batzuetan estalaktita eszentriko izugarri politak aurkitzen ditugu. Toki pilla bat geratzen da begiratzeko, dudarik gabe bueltatu behar gara.


2017/06/04

La lucha por los diez metros

Antua, Gotzon, Martin, Xabi (eta Oier Juniran)



Después de enterarnos de la muerte de nuestro compañero, no teníamos el cuerpo para grandes exploraciones. El PC del EEL comunicó que en Galdames sobraba la ayuda, por lo que decidimos invertir el sábado en la revisión de incógnitas de una de las cuevas más insignes de la zona ADES: la caverna de Abita. 

También hablamos de José Gambino. Yo no tuve ocasión de conocerlo personalmente, pero conseguí dibujar un retrato suyo a través de los recuerdos del resto: un hombre de temperamento incendiario, siempre dispuesto a decir lo que pensaba, apasionado de la técnica y puntillista en el espeleosocorro, amigo, leal, honesto, discreto, estricto… y con un hambre voraz de mundo y de libertad. Un espeleólogo, en definitiva.

El olor a tierra húmeda de Abita actúo como un bálsamo contra nuestros pensamientos sombríos y los cuatro cueveros nos adentramos animados en busca de incógnitas. La primera se escondía en una grieta lateral a media altura de la rampa inicial. Después de un buen trabajo de maza y cincel, ensanchamos las paredes lo justo para que los pulmones pudieran expandirse un par de centímetros. Pasamos y… la galería se colmató al de diez metros. Gruñidos. La segunda incógnita era un meandro colgado sobre las cornisas más elevadas de la galería principal. Igual que la anterior, tras diez metros de curvas sinuosas, la grieta se volvía intransitable. Insultos. La tercera incógnita, otro meandro ubicado en el piso inferior, cerca del goteo. Una agonía con lajas como cuchillos. Recorrimos, ¿cuánto?, unos diez metros, supongo. La cuarta incógnita consistía en un laminador taponado que descubrimos al explorar el piso superior de los grafitis carlistas. Comenzamos a cavar y… dimos con una burbuja más o menos cómoda, ¡ah, emoción!, seguimos cavando y superamos otra estrechez, ¡redoble de tambores!, nos arrastramos por una gatera y… una diaclasa donde podíamos incorporarnos, ¡nerviosismo general! Al de diez metros… fin. ¡Mierda! «Bueno –relativizamos– cuatro nuevas galerías de 10 metros cada una».

Cuando José Gambino sufrió el accidente trataba de encontrar una conexión con el sistema Atxuriaga, un laberinto de más de 50 kilómetros de desarrollo. Perseguía ese aire que solo perciben los espeleólogos y que algunos confunden con el suspiro de las sirenas. José nunca llegó a saber si se encontraba a unos pasos de la conexión o si la gatera terminaba diez metros más adelante. Tampoco creo que le hubiese importado. Por lo que cuentan sus amigos, exploraba con la misma meticulosidad a mil metros de profundidad en Picos de Europa, en lo recóndito de la selva en Papúa Nueva Guinea o en la punta de cualquier cueva de las Encartaciones. 

Durante el rescate participaron amigos del EEL, de Asturias, de Portugal e incluso un mejicano. Sus compañeros del Burnia han llevado esta tarde un ramo de flores a la boca de entrada. Era un símbolo. La MT-45 ha dejado de ser una cavidad de catálogo para convertirse en un panteón subterráneo. 

Quizá sea la mejor tumba para un espeleólogo.

2016/02/27

Abitako Lezia, eta Ura, Ur Asko

Part.: Unai, Idoia, Oskar, Antua eta Josu



Eguraldia ikusirik, bi kafesne behar izan ditugu martxan hasteko. 11:00ak aldera tarte bat eman duenean, ziztu bizian jantzi buzuak eta Abitako Lezia esploratzera joan gara katalogo lanaren parte bezala. Bakoitza bere paperean erabat sartuta, Antua eta Josu- ekipatu eta esploratu-, Oskar-argazkilaria-, eta Idoia eta Unai -topografia-, sarrerako putzua bajatu eta lanean hasi gara.

Garai batean, gure taldekide batek sarrerako 10m-ko putzua (2.5m luze eta 1.5m zabalerakoa) destrepatu egin zuen. Eskerrak gaur inork ez duen horrelako burutaziorik izan. Ez baita destrepatzeko bezelakoa.

Behin barruan, galeria laberinto txiki bat aurkitu dugu. Topoaren arabera 200m-ko garapenarekin. Aurkitu ditugun inkognitak ere argituta utzi ditugu beraz. ABITAKO LEZIA - BUKATUTA.

Unai eta Idoia topografia egiten utzi eta Abitara joan gara mantenimendua egitera, eta nola ez, Abitako galeria batzuk ikustera :-). Sarreratik hurbil, Rio-Loco-ko bidegurutzea baino lehen dagoen 20m-ko tximenea zabala ikustera joan gara. Normalean ur apurra egoten da, baina gaurkoan, egundoko ur-jauzia aurkitu dugu. Bueltatzen bagara, 20m-ko eskalada hori egitera joan daiteke.


 


2015/12/25

Les Èstuasunes de Abosolou II et le Gouffre de Atèrrette

Part: Los 4 Mosqueteros (Antua, Gotzon, Josu, Unai)

"Le Catalogou de Lèa-Artibay" egiteko pistoletazoa ez dakigun emanda dagoen ala ez, baina jada hasi gara lezak amaitzen, ixten, eta noski, esploratzen. Oraingoan Kurtxian izan gara (Kurtxia da izena? Lekeitiarrak?) eta Abosolo II eta Aterretako Lezetan egon gara.

Buruan, nahi edo ez nahi, mendi barrenean, gure hanka azpian doazen kobazulo ezagun bi dauzkagu: Abitako Koba eta Trakamaileko Kobak. Abita hitzak estalaktita ikusgarriak nahi du esan, kolektore handiak. Baina baita ere Rio Loco-ko inmundiziak. Trakamail-ek koba estu, zikin eta bustia nahi du esan. Baina baita ere nahi du esan Ur Piloa botatzen duen surjentzia bat zeinen jatorriari buruz ideiarik ere ez daukagun. Argumentu hauek nahikoak dira Kurtxia aldean dagoen karst-a sakonki aztertzeko.

Baina goazen harira:

-Abosolo II: bukatu egin da Abitara heldu aurretik (ederra nobedadea). 17 metro putzu utzi dizkigu, ez oso zabalak baina bai garbiak (hori bai nobedadea) eta espeleotemekin. Putzuek kabezera oso "interesgarriak" dauzkate. Abosolon izerdirik atera gabe sartu eta irten nahi duenak ez ditu gauzak erraz edukiko. Hori bai, Abosolo dagoen dolina benetan polita eta ikusgarria da, eta bertako basoak argazkiak merezi ditu. Agian lezak baino gehiago.

Abosolo II-ko sarrera

-Aterretako Lezia: Kaltzetintxo bat amaitzeko planteamentuarekin joan gara eta Leotardo bat jeisten amaitu dugu. -48 metroko putzu haundi bat. Unaiek ekipazioa egin nahi izan du, eta egin du, eta falloak irten dira (sasoia da irtetzeko, ikasketa prozesu normala da eta). Potzua handitu denean, uiuiuiuiu!!!! non sartuko dot txapa? hemen rozatuko du?? soka ez da heltzen?!! Baina bueno jeitsi dugu. Ederra Leza Gabon Egun Bezpera disfrutatzeko.







Abitara, edo Abita Atzera, edo Trakamailera ez gara heldu, eta oraindik ez dago trazarik helduko garenik. Baina ondorio batzuk atera ditugu: Kurtxia aldeak (eta atzeko dolina erraldoiak) prospekzio zehatz eta sakon bat behar du. Nire ustez aurtengo proiektu bezala jarriko nuke mendialde hori zehatz prospektatu, esploratu eta katalogazioa amaitzea. Ondarrutarrak eta Lekitxarren indarrak batuz (Eibartarrak eta Gernikarrak ere ongi etorrita daude) aber behingoz Abita Aldera heltzen garen.

Eta garrantzitsuena: KOBAZULO BIAK ESPLORATU ETA GERO GARBI IRTEN DUGU.

Zeuek pentza!